இதுவரை ஒரு பயலைக் கூடத் திரும்பிப் பார்த்திராத அடுத்த அலுவலகத்து திவ்யா வசீகரனைப்பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே வந்தாள்.
வசீகரனுக்கு கை கால் ஓடவில்லை. கிள்ளிப்பார்க்கவும் தோணவில்லை.
“இந்த சட்டை எந்தக் கடையில் வாங்கினீங்க?”
கடையின் பெயரைச் சொன்னான்.
“செல்லம் நான் திவ்யா பேசறேன். உனக்கு சட்டை வாங்கித்தர்றேன்னு சொன்னேனில்ல…. வா…. வடக்கு மாடவீதியில….” மொபைல் பேச்சை அவள் தொடர, தான் வேலை செய்யும் விளம்பரக் கம்பெனியை நோக்கி இரண்டு இரண்டு படியாகத் தாவி ஓடினான் வசீ.
“யுரேகா” கத்திக்கொண்டே உள்ளே நுழைந்து தன் கான்சப்ட்டைச் சொல்ல
“சூ….ப்ப்பர்…” வசீகரன் மேஜையைச்சுற்றி அனைவரும் கத்தினர் கோரஸாக.
ஜான் ஆப்ரகாம்…
ஷாருக் கான்…
மந்திரா பேடி….
ஜாக்கி சான்….
க்ராஃபிக்ஸ்….
அந்த மாடலைச் சுற்றி காமரா 360 டிகிரி சுற்றி வந்து நிற்க… லீட் கிட்டார் அலற அரைக்கிறக்கத்தில் ஒரு பெண் கிசு கிசுத்தாள் இந்த சட்டை எங்கே வாங்கினீங்க “ அவன் ஜொள்ளு தெரிக்க கடைப் பெயரைச் சொல்ல அவள் தனது பாய் ஃப்ரண்ட்டை அந்தக் கடைக்கு அழைத்துச் சென்று சட்டை வாங்கிக் கொடுப்பதாக விளம்பரப்படம் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. வசீகரனுக்கு அடுத்த விளம்பரப்படங்களுக்கு வாய்ப்புக்களும் வந்து கொண்டிருந்தன.
ரூபாய் நோட்டுக்களை எண்ணிக் கொண்டே வந்த வசீ மனதில் சொல்லிக் கொண்டான். ‘அந்த திவ்யாவுக்கு ஒரு நாள் ட்ரீட் குடுக்கணும். அவளோட பாய் ஃப்ரண்டுக்கும் சேத்துத் தான்.’
Goooooood !!!
